Zadanie może istnieć w Harmonogramie zadań Windows 7, a mimo to nie działać na nowym komputerze. Pliki programów, katalogi robocze, konta i cele sieciowe są częścią procesu. Ta inwentaryzacja zapisuje dawny stan; nie uruchamia, nie zmienia ani nie importuje zadań. Użyj uprawnionego konta na dotychczasowym komputerze bez ponownego podłączania go do Internetu w tym celu.
1. Zapisz tożsamość i odpowiedzialność
Otwórz Harmonogram zadań przez wyszukiwanie w menu Start. Przejrzyj bibliotekę i podfoldery. Zaznacz istotne zadanie i otwórz Właściwości. Zapisz pełną ścieżkę folderu, nazwę, opis, stan włączone lub wyłączone oraz osobę odpowiedzialną. Identyczne nazwy w różnych folderach oznaczają różne zadania. Zacznij od własnych zadań i zadań aplikacji; nie przenoś bez sprawdzenia zadań systemowych do innego Windows.
2. Przeczytaj wszystkie karty
- Ogólne: konto wykonawcze, wymóg zalogowania, najwyższe uprawnienia i ustawiona zgodność. Zapisuj nazwy kont, nigdy hasła.
- Wyzwalacze: każdy, wraz z datą początku, godziną, powtarzaniem i stanem włączenia. Zapisz też datę, godzinę i strefę czasową starego komputera, nie zmieniając ich.
- Akcje: wszystkie w ich kolejności. Dla uruchomienia programu oddziel ścieżkę programu, argumenty i „Rozpocznij w”. Wyraźnie zaznacz pusty katalog roboczy.
- Warunki: bezczynność, zasilanie sieciowe, wybudzanie i sieć. Prawidłowy harmonogram nie gwarantuje uruchomienia.
- Ustawienia: pominięte uruchomienia, błędy, limit czasu i zachowanie przy już działającym wystąpieniu. Następnie zamknij przez Anuluj.
3. Dodaj zależności
Przypisz do każdej akcji wymaganą aplikację i wersję, skrypty, konfiguracje oraz foldery wejściowe i wyjściowe. Dla liter dysków sieciowych ustal rzeczywisty udział i uprawnienia konta wykonawczego. Dostęp w sesji interaktywnej nie dowodzi dostępu zadania w tle. Zabezpiecz potrzebne pliki zgodnie z zatwierdzoną procedurą kopii; sam spis ich nie zawiera.
Argumenty lub skrypty mogą zawierać dane uwierzytelniające. Nie kopiuj sekretów na zrzuty ekranu ani do zwykłej dokumentacji; wskaż tylko odpowiedni chroniony magazyn. Niejasne zależności oznacz jako nierozstrzygnięte zamiast poszerzać uprawnienia lub zmieniać konta.
4. Oceń dowody wykonania
Zapisz czas ostatniego uruchomienia, ostatni wynik i następne uruchomienie. Przeczytaj istniejące zdarzenia w Historii. Wyłączona lub pusta historia nie dowodzi, że zadanie nigdy nie działało. Ta inwentaryzacja nie włącza historii wstecz. Sukces procesu nie dowodzi również kompletności oczekiwanego pliku ani poprawności przetwarzania. Porównaj dzienniki aplikacji i wyniki z osobą odpowiedzialną.
Opcjonalnie polecenie schtasks /Query /FO LIST /V w wierszu polecenia pokazuje szczegóły zadań. Nie uruchamia ich i nie stanowi kopii do odtworzenia. Zapisz błędy dostępu; wtedy nie traktuj widocznej listy jako kompletnej.
5. Przekaż dokumentację bez niekontrolowanej próby
Dla każdego zadania zapisz cel, właściciela, wszystkie ustawienia, pliki, uprawnienia i otwarte kwestie. Określ oczekiwany wynik i odpowiedzialnego za przyszły test w izolacji. Nie klikaj Uruchom podczas spisu: zadania mogą wysyłać pocztę, zmieniać dane lub nadpisywać kopie. Dopiero osobno zaplanowana próba na systemie docelowym potwierdza możliwość migracji procesu. Dokumentacja nie jest eksportem XML ani udanym testem migracji.