Przed kopiowaniem przygotuj sprawdzalne porównanie źródła i celu. Ten poradnik definiuje kontrolę, bez przełączania serwera plików.
1. Określ źródło
Zapisz wersję, woluminy, ścieżki lokalne i odpowiedzialnych. W Zarządzaniu komputerem odczytaj Foldery udostępnione i listę udziałów. Zapisz nazwę, UNC, cel lokalny i użycie. Oddziel udziały administracyjne od danych użytkowników. Oznacz DFS, limity, kopie w tle i aplikacje osobno.
2. Spisz dwa poziomy praw
Odczytaj prawa udziału i osobno zabezpieczenia NTFS. Zapisz użytkowników/grupy, tożsamość/SID, zezwolenia/odmowy, dziedziczenie i wyjątki. Takie same nazwy nie dowodzą tej samej tożsamości: konta lokalne należą do komputera. Nie usuwaj nieznanych SID ani nie zgaduj zamienników.
3. Utwórz macierz celu
Przypisz udziałom planowane ścieżki, nazwy, pojemność i tożsamości. Znajdź UNC w skryptach, aplikacjach i skrótach. Pliki EFS, otwarte bazy i usługi dostawców wymagają własnych procedur. Samo kopiowanie nie wystarcza.
4. Zaplanuj reprezentatywne testy
Użyj kopii roboczych w osobnym środowisku do odczytu, tworzenia, zmiany i oczekiwanej odmowy z właściwymi tożsamościami, nie tylko administratorem. Porównaj drzewo, błędy i wybrane treści; liczby i rozmiary nie dowodzą kompletności. Nie zmieniaj praw produkcyjnych.
5. Zatwierdź przełączenie osobno
Zapisz różnice, kopię, powrót i kryteria odbioru. Blokada zapisu, synchronizacja końcowa, zmiana nazwy i wyłączenie należą do osobnego planu. Historyczne źródła Microsoft opisują konkretne cele, a nie ogólnie zalecają dziś Server 2012 R2.
